de toonbank

Lawrence Weiner (1942–2021) geldt als een van de meest radicale kunstenaars van zijn generatie. Voor zijn werk maakt hij gebruik van taal – het medium dat zijn voorkeur draagt – in zowel geschreven, gesproken als gezongen vorm. Zijn woorden en grafische elementen vormen de artistieke bouwstenen van zijn praktijk, die hierdoor niet tijd-, plaats- of vormgebonden is.

Vanaf de jaren 1970 experimenteerde Weiner met audio en muziek. In samenwerking met muzikanten ontstonden werken waarin taal en klank elkaar aanvullen en transformeren.

Het werk 7 verscheen in 1972 als Weiners eerste lp, uitgegeven door galerie Yvon Lambert. Het vormt een dialoog tussen stem en instrument: Weiners werken worden één voor één luidop voorgelezen, gevolgd door de muzikale interpretatie van een fluitist. Eerst gebeurt dit in het Engels, vervolgens in het Frans, waarbij de verschillen tussen beide talen aanleiding geven tot verschuivingen in ritme, klank en betekenis. Zo ontstaat een parallelle dialoog met specifieke nuances vanwege de zinsbouw eigen aan beide talen.

7 is opgebouwd volgens de zeven noten van een toonladder, van C tot B (of do tot si), waarbij elke noot systematisch wordt verkend in verschillende registers (hoog, midden, laag) en in relatie tot haar verhogingen en verlagingen (kruisen en mollen).

Taal vormt het skelet van het werk en genereert de structuur waarop de muzikant reageert; het gebruik van leestekens en de specifieke zinsbouw laten ruimte voor muzikale vrijheid.

De uitvoering bij de Herbert Foundation vormt de eerste live-uitvoering van Weiners werk 7. David Chan brengt de Engelse tekst, Marieke Van Acker de Franse tekst; de muziek wordt gebracht door fluitiste Sara Di Costanzo.