de toonbank

een bijdrage van International Opera Academy

Deze week gingen de repetities van Little Women van start bij de International Opera Academy (IOA) in Gent. Voor deze productie kregen de Young Artists van de IOA de unieke kans om samen te werken met de componist zelf, Mark Adamo. We spraken hem over zijn opera, de samenwerking met de jonge zangers en waarom het Belgische publiek deze voorstelling niet mag missen.

In Amerika kent iedereen Little Women, maar in België is het werk misschien iets minder gekend. Kan u ons het verhaal even kort schetsen?

“Little Women vertelt het verhaal van de vier zussen March: Meg, Jo, Beth en Amy. In de roman volgen we hen van hun tienerjaren tot hun volwassen leven, met huwelijken en kinderen. Maar voor de opera heb ik een andere focus gekozen. Vaak wordt het verhaal voorgesteld als een romantisch verhaal, maar dat is het volgens mij niet. Voor mij gaat het over Jo, de centrale figuur, die een heel bijzondere band heeft met haar familie — een combinatie van vrijheid en verbondenheid die veel mensen eerder in een liefdesrelatie zoeken. Wat ze niet beseft, is dat die situatie niet kan blijven bestaan. Haar zussen groeien op, worden verliefd, veranderen. Relaties verschuiven, en Jo ervaart dat als verlies.”

Dat leidt ons al meteen naar de volgende vraag: Wat trok u in de roman aan om er een opera van te maken?

“Toen het me werd voorgesteld, vroeg ik me af hoe je zo’n verhaal überhaupt tot opera kon maken — er lijkt geen duidelijke dramatische lijn in te zitten. Maar toen zag ik iets interessants: in bijna elke adaptatie keren vier momenten terug. Meg die verliefd wordt, Laurie die verliefd wordt op Jo, de dood van Beth, en Jo die aan het einde een nieuw leven buiten haar familie ontdekt. Wat die momenten verbindt, is dat Jo niet wil dat er iets verandert. Terwijl iedereen rond haar volwassen wordt, voelt zij dat als een vorm van verlating. En plots besefte ik: dit is een universeel verhaal. Iedereen kent het gevoel dat een relatie verandert of eindigt — zonder schuldige, gewoon omdat mensen uit elkaar groeien. Dat maakt het tegelijk heel herkenbaar en verrassend modern.”

Hoe hebt u de samenwerking met de Young Artists van de IOA de afgelopen dagen ervaren?

(meteen) “Ze zijn fantastisch! Dit is een heel moeilijk werk — muzikaal én vocaal. Het vraagt een uitzonderlijk niveau. Wat me enorm treft, is dat ze er nu al, een maand voor de première, voor 95% zijn. Ze zingen niet alleen technisch sterk, maar brengen het ook dramatisch tot leven. En wat ik misschien nog het mooist vind: elke cast maakt het stuk persoonlijk. Ook hier — temeer omdat zij qua leeftijd zo dicht bij die van de personages zitten — zie je al dat deze productie een heel eigen kleur krijgt. Dat maakt het voor mij telkens opnieuw spannend.”

Wat wilde u hen vooral meegeven tijdens deze eerste repetities?

“Ik hoop dat ze ontdekken dat opera iets van vandaag is. Te vaak denken zangers dat opera iets historisch is — iets uit een andere tijd, in een andere stijl. Maar in Little Women kunnen ze alles meenemen wat ze als moderne artiesten zijn. Deze opera combineert verschillende stijlen, maar het doel is altijd hetzelfde: een verhaal vertellen dat even natuurlijk en overtuigend is als gesproken theater. Als ze één ding meenemen, dan is het dat opera ook vandaag een manier is om verhalen te vertellen over hoe wij nu leven.”

Waarom moeten mensen naar deze voorstelling komen kijken? 

(met een brede glimlach) “Omdat dit het verhaal van jouw leven is. Iedereen kent het gevoel dat een vriendschap verandert, dat een relatie eindigt, dat iemand wegvalt. Muziek heeft bovendien de kracht om voorbij taal te gaan. Ze raakt iets menselijks dat we allemaal delen. Dat is ook wat ik met deze opera heb geprobeerd te doen — een verhaal vertellen waarin iedereen zich kan herkennen.”