Onder het lawaai
19.01.2026
Lodie Kardouss zag op 18 maart 2025 de voorstelling No lemons no melon, die binnenkort terugkomt bij Rif.
Wat me fascineert in de podiumkunsten is het onverwachte: het vermogen van kunstenaars om hun werk steeds opnieuw uit te vinden, ons te verrassen en mee te nemen naar onbekende werelden. ‘no lemons no melon’, het nieuwe werk van multidisciplinaire kunstenaars Inga Huld Hákonardóttir en Yann Leguay, belichaamt deze geest perfect. Door een fusie van performance, choreografie en geluidswerk boetseren ze leegte, lawaai, stilte en chaos. Ondanks zijn abstractie, roept het werk een oververhitte beschaving op, vol schrille contrasten. ‘no lemons no melon’ is een artistieke UFO, een singulier werk, welkom in een wereld waar uniformiteit steeds meer terrein wint.
Vanaf de eerste minuten van de voorstelling wordt de toeschouwer ondergedompeld in een wereld van intrigerende leegte: Een smetteloze vloer, een ijzig licht versterken dit gevoel van afwezigheid en creëren een sfeer die zowel koud als betoverend is.
Een eerste scène krijgt vorm. Hákonardóttir en Leguay zitten op de grond en manipuleren een microfoonkabel die diagonaal over het podium loopt. Hoewel ze fysiek gescheiden zijn, blijven ze ‘verbonden’ door deze elektronische ‘navelstreng’. Om beurten sturen ze met hun handen een puls door de kabel, waardoor deze golft als een slang in een animatiefilm. Deze sinusgolf groeit uit tot een krachtige taal die ideeën en emoties overbrengt door zijn intensiteit, snelheid en golvingen. De sobere eenvoud van de actie openen de weg vrij voor een reflectie over verbondenheid, isolatie en verstoorde communicatie.
Een volgende fascinerende scène is de ‘dans’ van de vijf kleine draadloze luidsprekers, die een vreemd zoemend geluid uitzenden, ergens tussen stemgeluid en synthetisch geluid in. Inga Huld Hákonardóttir en Yann Leguay duwen ze op de grond vooruit. Door hun eironde vorm rollen ze in een cirkel voor ze terugkeren naar hun beginpunt. In de duisternis lijken de knipperende lichten van de vliegtuigen op een ballet van vliegtuigen op de startbaan die nooit opstijgen. Het geluid dat deze cirkels in alle richtingen produceren wekken een gevoel van desoriëntatie op.
Geleidelijk aan veranderen deze geluiden in woorden: “Hoi”, “ik stuur een bericht”, “ik probeer je te bereiken”. Het is een surrealistisch beeld: Hákonardóttir en Leguay te midden van een zwerm elektronische gremlins die om hen heen krioelen en contact proberen te maken.
Door de voelbare spanning tussen stilte en geluid, isolement en verbinding wordt het werk een treffende metafoor voor onze tijd.
Deze technologische chaos, tegelijkertijd kalm en gestructureerd, brengt een verontrustende poëzie voort. Die uit zich niet in een duidelijk kabaal of een explosie, maar dringt geniepig binnen in onze geest. Ze neemt hier de vorm aan van een onophoudelijke stroom bewegingen, pogingen tot contact, gemiste afspraken en eindeloze herhalingen. Het is wezenlijk een innerlijk gebeuren: een emotionele desoriëntatie, een verlies van houvast, een duik in de duisternis. Het werk onderscheidt zich door de eenvoud en relevantie van de gebruikte strategieën die hun impact versterken. Bovendien slagen de kunstenaars erin om een intieme, bijna low-tech ervaring te creëren, terwijl ze resoluut technologische hulpmiddelen gebruiken.
Mijn laatste favoriete moment volgt als Hákonardóttir in het donker rondloopt, alleen verlicht door de schermen van twee telefoons die ze met elkaar laat bellen. De scène wordt een telefonische selfie, een hapering die innerlijke eenzaamheid op tragische wijze blootlegt. Deze verontrustende scène staat voor de illusie van een uitwisseling en de machteloosheid om een innerlijke leegte op te vullen. De diepe, onverzadigbare dorst naar verbinding wordt getransformeerd in een stille afdaling naar waanzin, een langzaam afdwalen in afzondering.
‘no lemons no melon’ fascineert door de experimenten met geluid, zowel vocaal als ritmisch, live en vooraf opgenomen, en door de fysieke verkenningen van Hákonardóttir en Leguay. Hun manier om onze waarneming te manipuleren creëert een innerlijke dialoog die aanzet tot reflectie over de menselijke conditie in een wereld die verzadigd is van technologie en lawaai. Door de voelbare spanning tussen stilte en geluid, isolement en verbinding wordt het werk een treffende metafoor voor onze tijd.
Lichtontwerper Lucas van Haesbroek creëert daaromheen een immersief en ervaringsgericht universum dankzij een esthetiek die intimiteit vermengt met futurisme, brutaliteit met de wijdsheid van het heelal, duisternis met lichtflitsen. ‘no lemons no melon’ werpt een licht op de paradoxen van een wereld die verzadigd is van informatie maar waarin het menselijke ontbreekt, ondanks onophoudelijke verbindingen. De middelen die ons dichter bij elkaar zouden moeten brengen werpen onzichtbare barrières op, waardoor we achterblijven in een stilte die een ruimte voor reflectie en reconstructie wordt.
Dit werk valt vooral op door zijn ontwrichtende karakter. Het genereert een rijkdom aan materialen, kleuren en spanningen die onze kijk op live performance vernieuwen. ‘no lemons no melon’ is een verfijnd, intelligent werk, zonder conventioneel verhaal of expliciete betekenis, zonder didactische dwang. Het geeft ons alle stukjes van de puzzel om te overdenken, zodat we volledig betrokken raken bij de ervaring. Dat is ook de kracht van het werk: het begeleidt ons subtiel, zonder ooit een enkele lezing op te dringen. De boodschap weerklinkt daardoor zowel intiem als collectief, en nodigt uit tot diepe introspectie.